Για όσα η καθημερινότητα φανερώνει και πληγώνουν. Όταν δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους γύρω μου. Όταν η καρδιά σφίγγεται και σπρώχνει δάκρυα στα μάτια. Όταν γαληνεύω στη θέα ενός πουλιού που με χαζεύει απ’ το παράθυρο και πιάνουμε την κουβέντα… Έρχομαι σε τούτην εγώ τη γωνίτσα για να μιλάμε. 

Καθισμένη στην άκρη του βυθού αγναντεύω το απέραντο γαλάζιο, χαζεύω τα χρώματα και τα σχήματα των ψαριών και τα κοιτάζω στα μάτια. Η άμμος ξεγλιστρά ανάμεσα στα δάκτυλα και με ανακουφίζει, την κοιτάζω που φεύγει και επιστρέφει στη μήτρα που την γέννησε – τίποτα δεν χάνεται – όλα συνεχώς επιστρέφουν. Αλλιώτικη η σιωπή, εκκωφαντική! Εγώ ένας ταπεινός και αθέατος παρατηρητής στον αέναο και σιωπηλό γαλάζιο μου κόσμο.